(Westland 3 oktober 2026, nummer 567). Normaal gesproken is er iedere week op donderdagmorgen een zogenoemd persgesprek in het gemeentehuis in Naaldwijk. Met enkele wethouders die dan iets kunnen vertellen over de besluiten die het bestuurscollege heeft genomen uit hun portefeuille.
Waarna de aanwezige journalisten daarover ook vragen kunnen stellen. Sommige bestuurders hebben daar wel wat moeite mee, anderen kletsen de oren van je kop, de indruk gevend dat die persmuskieten hun vrienden zijn.
In 5 minuten een kwartier
In het vorige college was het WV-wethouder Carlieke van Staalduinen bij wie je wel standaard aan haar gezicht kon zien dat ze blij was als de sessie voorbij was. Dit in tegenstelling tot haar partijcollega Ben van der Stee die in 5 minuten een kwartier vol praatte. Waarbij de meeste journalisten trouwens al halverwege inhoudelijk afhaakten.
De liberaal Peter Valstar wist sprekend de indruk te wekken dat hij bezig was met een ambtelijk Word-document, dat tegelijkertijd op de speaker van de laptop te horen was.
Wandelen door het bos
De GBW’er Michiel Ferwerda had de gave om zijn politieke en bestuurlijke verhaal zo te brengen alsof je met hem hand-in- hand door het bos wandelde. Waarbij hij net dat vogeltje en dat kikkertje zag, en aanwees, dat zijn gehoor (nog) niet eens had opgemerkt.
De tweede GBW’er Anko Goudswaard, afkomstig uit het onderwijs, bleek het talent te hebben om zijn toelichting helder te maken voor qua intelligentie verschillende leerling-journalisten, ook voor domme. Pas vier jaar geleden kersvers in de politiek binnen zijn te gekomen slaagde hij er in zich de venijnige mores en de gekleurde trucjes van de lokale partijpolitiek verbaal geheel eigen te maken.
Links of gekleurd
Boeiend is vaak te horen hoe een tussentijds opgestapte wethouder pas echt van je vindt als hij of zij afscheid neemt. Dat gebeurde afgelopen jaren een paar keer, dan moet je wel weer wennen aan een opvolger.
Als een bestuurscollege gewoon vier jaar blijft zitten is dat wel handig omdat pers en politiek mekaar dan behoorlijk hebben leren kennen. Al blijft de laatste groep altijd klaar staan met het ‘zwakke’ argument dat de media óf links óf (te) gekleurd met hen niet bevriende, andere partijen zijn. ‘Met jou praat ik nooit meer..’
Licht arrogant
Inmiddels zit er een nieuwe bestuurscollege waarbij de grootste verandering het wisselen van Westland Verstandig en het CDA is. Anko, Michiel en Peter stralen nu, licht arrogant, de deskundigheid uit van studenten in hun derde of vierde studiejaar. Die alles al (denken te) weten.
Dit in tegenstelling tot de nieuwelingen als de LPF-collega Dave van Koppen en de christendemocratische Jenny Vermeer en Dennis Chafiâ.
Wordt wel lachen
Samen met hun ‘oude rotten’ waren de drie ex-raadsleden deze week aanwezig om de media alles over hun nieuwe collegewerkprogramma 2026-2030 te vertellen. Dennis bleek (‘Wisten we al’) een natuurtalent spreken in het openbaar te zijn, van Jenny mag je hopen dat haar soms kwetsbare en eerlijke uitstraling ook in haar beleid als wethouder zichtbaar blijft.
En met de – jonge hond – Van Koppen wordt het wel lachen. Ook al omdat hij het collegemotto ‘Samen vooruit, met lef en Vertrouwen’ op geheel eigen wijze vertaalde. ‘Wethouder zijn is alle dagen feest’.
De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.