(Westland 8 augustus 2026, nummer 559). De ogenschijnlijk bijna stapsgewijze invoering van de Spreidingswet heeft inmiddels wel iets van een populair televisiespelletje à la de Slimste Mens.
Iedere keer worden er weer nieuwe gemeenten met naam en toenaam op het matje geroepen om publiekelijk maar uiteen te zetten waarom zij weigeren asielzoekers te willen opnemen binnen hun gemeentegrenzen. De verantwoordelijke minister Bart van den Brink heeft er een soort spelshow van gemaakt waarbij in verschillende treden in zwaarte weer nieuwe nog kritischer vragen worden gesteld. En de politieke duimschroeven worden aangedraaid.
‘Foute’ gemeenten
Eerst waren er 10 gemeenten die met naam en toenaam werden genoemd die de minister maar persoonlijk moesten vertellen waarom ze zo dwars liggen. Inmiddels zijn er aan dat lijstje 14 ‘foute’ gemeenten toegevoegd.
Interessant is dat er maar één gemeente van die eerste tien bij de bewindsman op bezoek is geweest. Dat was trouwens Westland, waar het (vorige) college zich in een motie met een raadsmeerderheid had uitgesproken tegen de komst van asielzoekers. In het huidige college zitten zowel voor- als tegenstemmers. De afspraak met de minister is verschoven naar het najaar.
Geen tijd of geen zin?
De rest van de aan de schandpaal genagelde dwarsliggers reageerde (nog) niet, had geen tijd, was met vakantie of had misschien wel geen zin. Bovendien houden de meeste zonder twijfel vast, ondanks de nu geldende Spreidingswet, aan hun (eerdere) argumenten om geen asielzoeker willen opvangen.
Zo zeggen de tegenstanders in bijvoorbeeld Westland dat er hier meer dan de gevraagde (legale) statushouders zijn, dat er ook heel veel Oekraïners aanwezig zijn. Naast de toch al vele (buitenlandse) arbeidsmigranten.
Bart-spelletje
Het Bart-spelletje kent iedere maand een vervolg waarbij dan de gemeentelijke lijst weer wordt verlengd. In totaal waren er trouwens in totaal 92 van de 342 gemeenten die (opnieuw) een boze brief van Van den Brink kunnen verwachten.
Volgens de (eenzijdig ingestelde) spelregels kunnen de nu al aangewezen gemeenten wel verwachten dat ze iedere keer een trede hoger worden neergezet. En nog kritischer worden aangesproken. Waarbij de 6e brief eindigt met het besluit dat het asielministerie zelf actie onderneemt en bepaalt hoeveel en waar asielzoekers er in de volhardende gemeente naartoe gaan.
Slappe knieën
Dat is dan de finale waarbij de minister natuurlijk hoopt dat tijdens het spelverloop een aantal gemeenten slappe knieën hebben gekregen en wel mee gaan doen met de Spreidingwet.
Van den Brink hoopt natuurlijk dat op deze tactische en diplomatieke wijze waarbij de gemeenten allemaal uit kunnen leggen waarom zij niet meedoen met de wet een aantal gewoon over de streep trekt.
Politiek geitenpaadje
Want hij weet natuurlijk ook dat het verzet zo breed is dat keihard optreden waarschijnlijk een tegenovergesteld effect zal creëren. Het ziet er dus naar uit dat slechts een politiek geitenpaadje de oplossing zal moet geven. Dat de raad zelf vasthoudt aan de inhoud van de motie, maar dat hij gaat accepteren dat het college gewoon de Spreidingswet gaat uitvoeren. Omdat die binnen zijn bestuurlijke verantwoordelijkheid valt.
De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.