(Westland, 6 mei 2026). Er dreigt oorlog, zo horen we al een tijdje overal om ons heen. De Russen komen er aan maar volgens (soms geüniformeerde) tv-deskundigen hoeven we ons geen zorgen te maken dat boosdoener Poetin met tanks binnenkort aan de oostgrens staat. Geen militaire Blitzkrieg, want tegenwoordig heet dat digitale cyberoorlog waarbij onze totaal goed gereguleerde en gestructureerde maatschappij alleen maar moet worden ‘overgezet’ in chaos.
Zodat niks meer ‘doodgewoon’ en ‘vanzelfsprekend’ is, uitdrukkingen worden die dan alleen maar in zo’n dik woordenboek te vinden zijn. Dat sommigen nog in een zolderkast hebben staan.
Wie de maatschappij rondom rustig bekijkt krijgt ook wel het idee dat er bijna niets aan de hand is, dat iedereen gewoon doorgaat met zijn dagelijkse leven. Een enkeling heeft een noodpakket gekocht, in de aanbieding. Anderen maken zich alleen zorgen bij de benzinepomp, of heeft familiediscussie met de kinderen om uit te leggen dat er deze zomer geen reizen naar Thailand of Amerika zijn. Noemen daarbij maar niet de term ‘oorlog’ en proberen tevergeefs, in gemakkelijke taal, uit te leggen wat ‘gebrek aan steeds duurder wordende kerosine’ betekent. ‘Is minder ver net zo leuk als ver, papa?’
Morrelen aan de vanzelfsprekende samenleving
Toch is er genoeg, na wat verdere lezing en diepere informatievergaring, om je (grote) zorgen te maken. Gewoon water uit de kraan drinken is zo’n opkomende zorg, die dreigt mis te gaan en ook de zekerheid dat er iedere dag en altijd maar stroom uit het stopcontact komt is zoiets. Er zijn vast kinderen die dan geleerd moet worden hoe tanden borstelen zonder elektrisch apparaat gaat.
En neem daarbij de (nog immer actuele) woningnood die betekent dat niet iedereen – ook steeds vaker in je eigen familie of vriendenkring – een huis kan krijgen. Dan morrel je wel aan de basis van wat wij de hele dag onze luxe samenleving noemen. Waar alles werkt, het doet. De essentie van gewoon dagelijks leven.
En er zijn meer normale normaliteiten die helemaal niet meer zo normaal zijn. Over een bestaande brug rijden is tegenwoordig meer een risicovol gokspel en – hoewel juridisch nog niet bewezen – het lijkt erop dat het Nederlandse leger deskundiger is in het in brand zetten van een groen oefenfront dan in het oefenen hoe je een militaire vijand kan bestrijden. De opgeroepen brandweerlieden bleken trouwens beter.
Alles is gewoon gewoon
Net zo goed als het landelijk lijkt dat er helemaal geen oorlogsdreiging is, zo krijg je ook in Westland de indruk dat het allemaal wel meevalt met de stand van het land. Er zijn regionaal bij sommigen wel pijnlijke gedachten dat je het (drink)water in de toekomst niet meer voor je tuin of zwembad mag gebruiken, ook waarschuwingen uit het bedrijfsleven dat het mogelijk mis gaat met de stroomvoorziening voor de nieuwe fabriekshal maar de woningnood is toch best oplosbaar als je maar geen asielzoekers binnenlaat.
Verder lijkt Westland ouderwets door te leven in zijn eigen stijl: Niet lullen maar poetsen, aan het werk, en daarna een gele rakker. Alles gewoon gewoon. Heel cynisch, zelfs de Dodenherdenkingen afgelopen maandag, waren precies als vorig jaar, en de jaren daarvoor. Soms gingen, als een vlucht vogels, de oorlogen ‘om de hoek’ in Oekraïne en Midden-Oosten eventjes verbaal voorbij. Maar niemand toastte op de fronthelden een dag later tijdens onze Bevrijdingsdag. Na een tijdje bieren weet niemand de naam van de Oekraïense president meer. Ze..ze.. en nog iets.
De bocht maar afsnijden
Toch hoef je geen onheilsprofeet te zijn om in te zien dat het landelijk, en ook in het Westland, niet erg gunstig met de toekomst is gesteld. Net als met Europa en de NAVO hebben we na de Val van de Muur in 1990 gewoon gedacht het altijd vrede zou blijven, met een leven vol luxe en welvaart. Dat we, bijvoorbeeld op onderhoud en andere dingen niet meer hoefden te letten . Waarom? Het ging toch goed..
Mochten de Russen toch het plan hebben om West-Europa, desnoods digitaal cyber, in te nemen kunnen ze trouwens beter naar België de bocht langs Nederland afsnijden, de weg verkorten en gelijk naar Parijs gaan. Voor hen is Nederland allang niet meer interessant. De door hen gewenste chaos hebben we hier zelf al geregeld.
Rien van den Anker