Geen woningen
De laatste jaren worden er steeds minder bloemen en planten aan de klok in Naaldwijk verhandeld. Zowel kwekers als kopers doen dat namelijk steeds vaker rechtstreeks en digitaal.
De Westlandse ‘hub’ blijft wel een belangrijk knooppunt voor kwekers, kopers en logistieke partners. Nog sterker, die zal nog met 250 miljoen euro nieuwe investeringen in gebouwen en infrastructuur worden verbeterd en gemoderniseerd.

Meer docks
Er komt meer nieuwe ruimte voor kopers en een uitbreiding van het aantal docks, de plekken waar vrachtwagens kunnen laden en lossen. „Door de eigen ruimte efficiënter te gebruiken, willen we meer ruimte beschikbaar maken voor klanten op de marktplaats”, legt algemeen directeur Pieter Bootsma in de krant uit.
Er komen vooralsnog geen woningen aan de kant van Honselersdijk waar het gebouw kleiner wordt. Een aantal jaren terug waren daartoe nog redelijk concrete plannen.

Ingrijpend plan
Kort en goed, een behoorlijk ingrijpend plan in het hart van het Westland bij de, naast de gemeente, grootste werknemer van de omgeving. Bij een bedrijf dat mede door de groei van Naaldwijk en Honselersdijk omringd is door enkele woonwijken. Heel veel Westlanders zijn buren van de veiling.
Is het dan niet – noem het maar eufemistisch – zeer opmerkelijk dat het Westlandse bestuurscollege in een reactie laat weten ‘onaangenaam verrast’ te zijn door de veilingmededeling. Dat de Westlandse bestuurders klaarblijkelijk behoorlijk van niks wisten en dat zij het bestuur van Royal FloraHolland nu dus gevraagd hebben om een ‘spoedgesprek’.

Vorkje prikken
Daarbij kun je je afvragen of er tussen de twee instituten gemeente en grootste Westlandse onderneming geen geregeld contact is (geweest). Of de verantwoordelijke wethouder(s), misschien zo nu en dan zelfs met de burgemeester, niet frequent met de ‘veilingboys’ een vorkje zijn gaan prikken. Of een bakkie doen.
Die belangrijke contacten kun je immers, aan beide zijden, niet overlaten aan snelle, ambitieuze ‘onderknuppels’, die vaak al na korte tijd weer zijn verdwenen. Waardoor zoals nu is gebeurd, alleen ‘effe’ een ambtenaar is gebeld.

Aalsmeerse arrogantie
Die vorm van netwerken is namelijk net zo belangrijk als geregeld je neus laten zien in het Haagse (tijdelijke) Binnenhof of in Brussel bij de EU. Heel ouderwets, een goede buur is beter dan een verre vriend.
En dat geldt natuurlijk ook voor de andere partij, want niet moet worden uitgesloten dat de veilingtop nogal last heeft van een (bijna Amsterdamse) Aalsmeerse arrogantie. Daar zitten al jaren nogal wat lieden die niet zitten te wachten op zakelijke bijpraat-babbeltjes met Westlandse tuindertjes.
Dat zijn de types die hun navigatie nog steeds keihard nodig hebben als ze toch weer eens op (de voor hen nog steeds onbekende) weg moeten naar de Middelbroekweg in Honselersdijk.
Types, die vanuit hun optiek eigenlijk vinden dat de gemeente Westland blij moet zijn dat er überhaupt iemand naar de Verdilaan heeft gebeld.

Rien van den Anker

 De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.

Respect en integriteit
Politiek is daar in principe niets mis mee, zeker wanneer je uitgaat van wederzijds respect en uitgaande van integriteit bij de ander. Maar de partijen die nu samen in een college zit wekken na hun machtsovername medio juni geregeld de indruk dat er ook andere argumenten dan politieke meespelen.
Waarbij het lijkt dat de regerende partijen hun onderlinge vetes van enkele jaren terug zijn vergeten, alleen maar om een andere partij de pas af te snijden.

Echte boezemvrienden
Partijen als het CDA, GemeenteBelang Westland en LPF kun je niet verwijten echte boezemvrienden te zijn en te zijn geweest. Maar hun huidige, gecombineerde afkeer van Westland Verstandig speelde toch mee om maar samen te gaan regeren. Ook daar is niks mis mee zeker als je ervan overtuigd bent dat een Westland zonder die partij een veel betere toekomst kan krijgen.
Maar dan is het niet slim en onprofessioneel als je de indruk wekt eigenlijk helemaal niet meer met die partij te willen samenwerken.

Ontwrichtend
Maar toegegeven, Westland Verstandig geeft in haar oppositierol ook geregeld de indruk dat haar politiek deels doordesemd is van rancune omdat zij als grootste fractie niet meer mag meedoen ‘in de macht’.
En dat zij door een immense, bijna dagelijkse, zee van (schriftelijke) raadsvragen aan het bestuurscollege op zijn minst grote ergernis bij de nu op het pluche zittende partijen opwekt. Allemaal wel legaal maar ook qua veel extra werkkosten ontwrichtend voor de gemeentelijke ambtelijke wereld.

‘Monddood maken’
Maar dan is het net zo kinderachtig als drie van de vier coalitiepartijen, LPF, GBW en VVD, nu initiatieven indienen om het Huishoudelijk Reglement aan te passen en zo vragen stellen te beperken of veel langzamer te beantwoorden. Dan kun je verwachten dat de partij die vindt dat zij daar onder gaat lijden woorden als ‘monddood maken’ gebruikt.

In dat opzicht wordt interessant  hoe de vierde coalitiepartij CDA, die het voorstel niet  heeft ondertekend, nu daarmee omgaat. Daar zitten immers ook genoeg politici die het bloed van Duijsens – nog steeds – wel kunnen drinken. Maar die zijn waarschijnlijk op dit punt slimmer en weten dat wraak een koud gerecht is. Ook in de politiek.

Rien van den Anker 

De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.

Menig burgemeester heeft al een knorrige topambtenaar, of zelfs een minister, aan de lijn gehad om hem of haar op zijn bestuurlijke verantwoordelijkheid te wijzen. Ook het argument dat de gemeenteraad in meerderheid tegen is geldt en telt niet.

Dwangelement
De kans is inmiddels, geheel onverwachts, wel aanwezig dat het dwangelement van de Spreidingswet niet nodig zal zijn nu asiel- en migratieminister Bart van de Brink (CDA) gezegd heeft er met de gemeenten ‘wel uit te komen’.
Hij zei dit na een gesprek met Joost Eerdmans, leider van oppositiepartij Ja21. Die vindt dat de gemeenten met deze wet een asielzoekerscentrum door de strot geduwd krijgen. ‘Al die gemeenten staan nu eigenlijk onder curatele en dat staat totaal haaks op de lokale democratie, kun je zeggen’. Zei hij mondeling.

Een door hem geëiste toezegging ‘zwart op wit’ op dit punt zat er niet in omdat de minister vindt dat de Spreidingswet als wet nu eenmaal moet worden uitgevoerd. Tussen neus en lippen liet hij wel doorschemeren dat ook de vicepremier liever geen dwang uitvoert maar die wil hij wel bewaren als een eventuele stok achter de deur.
Logisch want dit onderdeel van de spreidingswet is een van de onderdelen van het gehele asielbeleid dat het kabinet, ondersteund door een meerderheid in de Tweede Kamer, wil realiseren. En als de door veel partijen gewenste flink dalende instroom van asielzoekers lukt (en er genoeg opvang is), dan heeft Van den Brink de dwingende maatregelen uit de Spreidingswet niet eens meer nodig.

‘Boosdoener’ Westland
Aardig is dat ‘boosdoener’ Westland veel ministeriële sympathie, ook bij de aanvankelijk aarzelende minister, heeft ontvangen met de bijzondere ‘asieldeal’ die nu gesloten is met buurgemeente Midden-Delfland. Die behelst een soort ruil van zogenoemd Westlandse asielzoekers die ‘bij de buren’ worden gehuisvest. En waarmee wordt voldaan aan het wettelijk verplichte aantal.
Iets meer dan 90 gaan ‘daar en niet hier wonen’. Zodat Westlandse raadsleden de tegen hun komst zijn maar naar de buitenwereld kunnen volhouden dat er in hun gemeente nul worden opgevangen.

Waarbij als tegenprestatie Westland een aantal de procedure goed doorlopen en daardoor gelegaliseerde (ook wettelijk verplichte) statushouders overneemt. Omdat er in Midden Delfland voor hen geen plek is.
Een plan vooral uitgewerkt door de Westlandse GBW-wethouder Anko Goudswaard die inmiddels platgebeld wordt door collega lokale bestuurders uit het hele land. Die exact willen weten hoe dat politiek geniale ‘menselijke schuifspelletje’ werkt.

Smeekbede
Ondertussen wordt ook de minister steeds nerveuzer nu hij vorige week alle gemeenten in een nieuwe smeelbede heeft gevraagd om toch nog extra asielzoekers op te nemen.  Voor 1 november 2400, in januari 3600 en in april 7600.
Hij zou Anko eens op de koffie moeten vragen; je mag hopen dat er bij de Westlandse coalitiepartner CDA vast en zeker mensen zijn die hem goed kennen. En zijn mobiele nummer hebben.

Rien van den Anker

Islamitische school
Dat beeld kantelde al een beetje toen we jaren terug nationaal bekend werden vanwege onze collectieve weigering voor de komst van een islamitische school. Die er later overigens gewoon wel kwam. Zelfs het toen oppermachtige CDA leek deels zelfs te aarzelen.
Ook toen de Spreidingswet een paar jaar terug werd ‘uitgevonden’ was Westland al direct de plek waar de gemeenteraad er zich unaniem tegen uitsprak. En ‘de wereld’ liet weten dat er hier, zelfs niet tussen de kassen, geen asielzoekerscentrum mocht komen.

Slechte bijsmaak
Ons land, én Westland, was collectief inmiddels al zo verrechtst dat meer mensen én gemeenten dat ook vonden en vinden. En dat Westland daardoor symbolisch een soort politiek voorbeeld voor die gemeenten werd.
En hoewel er nu een iets tactischer bestuurscollege dan het vorige is dat op slimme wijze met de betrokken minister Bart van den Brink een opmerkelijke soort asielzoekers-ruildeal gaat treffen, heeft deze kassengemeente nog steeds een naam met een slechte bijsmaak op het ministerie van asiel en migratie.

Illegale huisvesting
En daar komt dan nu actueel de rel rond de illegale huisvesting van een kleine 150 Oekraïners bij. Die door een welbekende ‘s-Gravenzandse tuinder hierheen zijn gehaald en (zouden) worden ondergebracht op locaties van de tuinder die niet toegestaan zijn door de gemeente.
Zodra de laatste handhavend optreedt schuift de tuinder het probleem door naar de gemeente. En maakt gebruik van de regel dat die wettelijk verplicht is dan voor huisvesting van de Oekraïners te zorgen. Waardoor heel snel slaapplekken op het vakantiepark Vluchtenburg moesten worden gerealiseerd. De rekening daarvan gaat vrijwel zeker naar het Rijk. Naar ons dus.

Onwenselijk en onacceptabel
De tuinder zegt dat hij best de huisvesting wil regelen maar dat de gemeente dwars ligt om aan de door hem gekozen locaties geen toestemming te verlenen. Dan los je het slaapprobleem toch zelf maar op, moet hij misschien wel gedacht hebben.
De gemeente noemt deze handelswijze onwenselijke en onacceptabel. Dat standpunt deelt ook de Westlandse politiek. Die er schande van spreekt en in meerderheid keiharde maatregelen wil en de gemaakte kosten bij de tuinder in rekening wil brengen.

Letter en geest
Ondertussen blijven de gemeente en de tuinder juridisch kissebissen over een juridisch oplossing van het probleem. Waarschijnlijk zal de tuinder volgens de letter van de wet niets fout hebben gedaan. Maar in de geest daarvan natuurlijk wel.
Dat alles kan dus nog wel een tijdje gaan duren maar één ding staat vast: in den lande klinkt opnieuw rond: daar heb je het Westland weer.

Rien van den Anker

 De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.

Week van de Groet
Verder zijn er natuurlijk naast dagen ook themaweken, zelfs -maanden. Iedereen kent natuurlijk de Boeken – en Kinderboekenweek en bijvoorbeeld deze week is het ook al die ‘van het Nederlands’ en die valt vrijwel gelijk met de Nationale Reparatieweek (!). Zelf maar even opzoeken wat die inhoudt.
En die twee vallen ook nog eens samen met de Week van de Groet, die eigenlijk een beetje in het verlengde ligt met de nu allang lopende Sire-campagne ‘Een praatje maakt je dag’.

Die op haar beurt is ontstaan omdat we steeds meer met ons mobieltje communiceren dan met elkaar. In de Groet-week wordt nu iedereen opgeroepen om vooral deze week vaker naar je omgeving te glimlachen, minstens elke dag drie totaal onbekende mensen te groeten en zo nu dan een ander zomaar een compliment te geven.(Ter info, ik deed dat laatst bij een voor Nederlandse begrippen bijzonder goed geklede oudere dame maar voegde er voor de zekerheid aan toe dat ze er verder niks achter moest zoeken. Voor dat laatste kreeg ik weer een compliment).

Geen flinter empathie
Op de sites waarop dagen, weken en zelfs maanden met hun nieuwe, eigen namen worden opgesomd mis ik er persoonlijk in ieder geval wel een. Speciaal voor lokale politici, met name die in de Randstad, en vooral in Westland. Want dat soort toch wel opmerkelijke mensen houdt tegelijk van elkaar en haat elkaar. Maar blijft elkaar grotendeels groeten vooraf, tijdens of na afloop van vergaderingen.
Ook al zit er zelfs geen flinter empathie tussen hen, de buitenwereld ziet slechts vrienden. Wie ze langer waarneemt moet dan wel eens cynisch lachen. En ook steeds vaker zien dat de relatie tussen sommige raadsleden al zo verknald is dat die inmiddels nooit meer goed komt. Dat een toch elkaar groeten hooguit leidt tot een felle ruzie.

Week te veel
Rancune of antipathie worden dan semi-professioneel en slecht acterend weggeslokt met rode wijn of (alcoholvrij) bier. Restanten van de te hete bitterbal verdwijnen met een veel te non-eerlijk ‘vollemondgemompel’ in een bijna onverstaanbaar: ‘Tot volgende week!’.
Allemaal niet erg, veel in dit leven, ook politiek, is immers spel. Maar misschien zou een Dag van de Wederzijds Echt Menselijke Interesse helpen. Nog een kalendergaatje half november? Gewoon je grootste tegenstander eens op een dag gemeend en rechtstreeks vragen hoe het ondanks de politieke verschillen met hem of haar gaat.
Ik vrees dat voor sommigen een week te veel gevraagd is.

Rien van den Anker

RK-begraafplaats
Nu vooral de westerse wereld steeds minder gelovig lijkt te worden is de (machts)balans met de rest van de wereldse wereld flink aan het schuiven. Wat nog niet zo heel lang geleden stellig en zeker was is dat nu niet meer. Ook al zichtbaar ‘om de hoek’.
Neem maar de discussie rond de rooms-katholieke begraafplaats aan de Dijkweg in Naaldwijk. Een soort plek waarover in het, nog niet eens zo verre, verleden alleen werd gesproken in eeuwigheidswaarde. Wie daar belandde bleef er in principe altijd.

Groene herinneringsplek
Nu is dat totaal anders, gaat de discussie over woningbouw ter plekke of over een soort groene herinneringsplek met een kleine verwijzing – mét Mariabeeld – naar het verleden. Toen de grond exclusief plaats bood aan de stoffelijke resten van niet meer levende gelovigen die al een plekje in de hemel hebben.

Naar de kerk
Inmiddels lijkt de rol van de over ons beschikkende ‘lieve heer’ te zijn overgedragen aan het instituut kerk. Dat dezer dagen steeds vaker te maken heeft met een minder religieuze en slecht(s) wikkende gemeente. Die steeds meer wordt geleid door lieden die niet eens meer weten hoe de pastoor, laat staan de bisschop, heet.
Nu het gaat over een inmiddels niet meer echt actief gebruikte en ‘leefbare’ dodenakker is die uitdrukking inmiddels dan ook veranderd in een soort straattaal: de gemeente wikt maar de parochie beschikt.

Projectontwikkelaar
En dat heeft alles te maken met het feit dat de kerk nog steeds eigenares is van de grond. Waardoor een in principe moreel instituut anno 2026 bijna de rol van projectontwikkelaar kan spelen.
Het gevolg is nu dat op de Naaldwijkse locatie vooralsnog maar weinig tot niks gaat gebeuren. Politici kunnen discussiëren tot zij een ons wegen maar moeten (doodweg!) afwachten wat de kerkleiders willen.

Klok en jaartal
En die types denken anders, nemen (terecht) gelovend in een aperte scheiding van kerk en staat, de tijd. Voor hen zegt een klok niks over een jaartal. De politici moeten gewoon afwachten wat zij, in naam van Hem, gaan besluiten.
Het gevolg: grote kans dat de in het centrum van Naaldwijk gelegen stille begraafplaats een stille begraafplaats blijft. Letterlijk een dooie plaats. Maar positief gezien wel een rustgevend groen plekje in het drukke, moderne leven van jachtige inwoners.

Materieel denken
Maar het kan ook zijn dat de steeds meer leeglopende kerk begrijpelijk en noodgedwongen – niet meer religieus maar ook materieel – aan het denken slaat. En het mooie centrumplekje goed verkoopt. Kassa!
Met als enige kerkelijke tegenprestatie dat er daar ook een eerzaam reli-plekje komt, als verwijzing naar wat er vroeger was.

De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.

Anders gezegd, om te netwerken. Dat zijn twee wethouders, de gemeentesecretaris en de burgemeester. Ze zijn daarvoor onlangs door bijna alle VNG-leden voorgedragen en worden ongetwijfeld op 11 december in een nieuwe, onbezoldigde nevenfuncties benoemd. Vrijwel zeker, want tot die dag kunnen anderen namelijk zich nog kandidaat stellen.

Bestuurlijke hoogvlieger
Na die Algemene Ledenvergadering neemt wethouder Michiel Ferwerda van GemeenteBelang Westland plaats in het college van Dienstverlening. Zijn lokale partijcollega Anko Goudswaard wordt dan lid van de commissie Asiel, Migratie en Integratie na zijn succesvolle asielzoekers-ruil die hij realiseerde tussen de gemeenten Westland en Midden-Delfland. En die hem ook behoorlijk landelijke bekendheid (en publiciteit) opleverde. De gemeentelijke directeur Marc Weerts (wie kent hem niet?) wordt adviseur van het VNG-college van Arbeidszaken.

Maar een echte bestuurlijke hoogvlieger wordt burgemeester Bouke Arends die voorzitter gaat worden van de VNG-commissie Europa en Internationaal. Een benoeming die ook inhoudt dat hij automatisch lid wordt van het algemeen bestuur van de landelijke vereniging. Waar de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma nu voorzitter van is. En waar ook de Haagse wethouder Richard de Mos in zit. Kortom. Bouke wordt bobo. Echt.

Twee commissies; één voorzitter
De ooit geboren en getogen Emmenaar Arends had trouwens een voet tussen een Europese deur want hij was al lid van de Nederlandse delegatie in het Europees Comité van de  Regio’s. Daarin zitten voor de helft vertegenwoordigers namens de lokale gemeenten (dus van de VNG) en de Nederlandse regionale provincies. Die hun stem uit die Nederlandse steden en regio’s laten horen; om de grote boze EU-wereld in Brussel en Straatsburg ‘Hollands’ te beïnvloeden.
Bijzonder is dat van deze beide Nederlandse commissies nu voor het eerst dezelfde bestuurder voorzitter is geworden. Onze Arends dus.

In De Westlandse politieke wandelgangen word inmiddels druk gespeculeerd hoeveel tijd de buitenlandse en Brusselse bijbaantjes voor Arends gaan betekenen. Geruchten dat hij zoekende is naar een andere, nieuwe functie ‘elders’ worden steeds in de kiem gesmoord en door hem steevast ontkend.
De nu te realiseren twee interessante bijbaantjes lopen in principe nog tot 2031. De in 2018 naar Westland gekomen Arends is in 2024 herbenoemd voor een tweede, zesjarige termijn als burgemeester. Mooi getimed.

Rien van den Anker

In 5 minuten een kwartier
In het vorige college was het WV-wethouder Carlieke van Staalduinen bij wie je wel standaard aan haar gezicht kon zien dat ze blij was als de sessie voorbij was. Dit in tegenstelling tot haar partijcollega Ben van der Stee die in 5 minuten een kwartier vol praatte. Waarbij de meeste journalisten trouwens al halverwege inhoudelijk afhaakten.
De liberaal Peter Valstar wist sprekend de indruk te wekken dat hij bezig was met een ambtelijk Word-document, dat tegelijkertijd op de speaker van de laptop te horen was.

Wandelen door het bos
De GBW’er Michiel Ferwerda had de gave om zijn politieke en bestuurlijke verhaal zo te brengen alsof je met hem hand-in- hand door het bos wandelde. Waarbij hij net dat vogeltje en dat kikkertje zag, en aanwees, dat zijn gehoor (nog) niet eens had opgemerkt.
De tweede GBW’er Anko Goudswaard, afkomstig uit het onderwijs, bleek het talent te hebben om zijn toelichting helder te maken voor qua intelligentie verschillende leerling-journalisten, ook voor domme. Pas vier jaar geleden kersvers in de politiek binnen zijn te gekomen slaagde hij er in zich de venijnige mores en de gekleurde trucjes van de lokale partijpolitiek verbaal geheel eigen te maken.

Links of gekleurd
Boeiend is vaak te horen hoe een tussentijds opgestapte wethouder pas echt van je vindt als hij of zij afscheid neemt. Dat gebeurde afgelopen jaren een paar keer, dan moet je wel weer wennen aan een opvolger.
Als een bestuurscollege gewoon vier jaar blijft zitten is dat wel handig omdat pers en politiek mekaar dan behoorlijk hebben leren kennen. Al blijft de laatste groep altijd klaar staan met het ‘zwakke’ argument dat de media óf links óf (te) gekleurd met hen niet bevriende, andere partijen zijn. ‘Met jou praat ik nooit meer..’

Licht arrogant
Inmiddels zit er een nieuwe bestuurscollege waarbij de grootste verandering het wisselen van Westland Verstandig en het CDA is. Anko, Michiel en Peter stralen nu, licht arrogant, de deskundigheid uit van studenten in hun derde of vierde studiejaar. Die alles al (denken te) weten.
Dit in tegenstelling tot de nieuwelingen als de LPF-collega Dave van Koppen en de christendemocratische Jenny Vermeer en Dennis Chafiâ.

Wordt wel lachen
Samen met hun ‘oude rotten’ waren de drie ex-raadsleden deze week aanwezig om de media alles over hun nieuwe collegewerkprogramma 2026-2030 te vertellen. Dennis bleek (‘Wisten we al’) een natuurtalent spreken in het openbaar te zijn, van Jenny mag je hopen dat haar soms kwetsbare en eerlijke uitstraling ook in haar beleid als wethouder zichtbaar blijft.
En met de – jonge hond – Van Koppen wordt het wel lachen. Ook al omdat hij het collegemotto ‘Samen vooruit, met lef en Vertrouwen’ op geheel eigen wijze vertaalde. ‘Wethouder zijn is alle dagen feest’.

De rubriek ‘je suis rien’ is een boeketje columnpjes, vaak maar van één alinea. Een clin d’oeil naar mezelf en de samenleving. Een knipoogje, soms met serieuze ondertoon.

Leeg en donker
Er zijn ook bedrijven waar de etageruimte in eerste instantie werd gebruikt als opslagmagazijn voor nog te verkopen goederen. Heel vaak bleef het daar leeg en vooral van de straatzijde zichtbaar donker.
Enige jaren geleden veranderde het gemeentelijke beleid zodanig dat de etage- en zolderruimten boven winkels mocht worden bewoond. Sommige winkeleigenaars verkochten hun etagedelen.

Met als gevolg dat menig winkelstraat met op de begane grond (nachtelijk) verlichte etalages in ieder geval daarboven enige gezelligheid en menselijke leefbaarheid tonen. Met twee voordelen, ten eerste oogde die straten ineens veel bewoonder en daardoor veiliger.
Tweede voordeel is dat er nu, laat ik maar verzinnen, tientallen mensen ineens een huis hebben kunnen vinden. Ook nog eens redelijk betaalbaar in een periode van keiharde wooncrisis. Een van de weinige nadelen is dat er in die omgeving nog minder parkeerplaatsen zijn. Er wonen dus ook jonge mensen zonder auto.

Niet dood gevonden willen worden
Er zijn nog meer plaatsen waar zich een vrijwel identieke situatie voordoet, namelijk bedrijfsterreinen. Gebieden waar je nu soms nog niet dood gevonden wil worden maar waar ook nog vroegere woningen zijn die niet meer bewoond worden en ook etageruimten die zo omgebouwd zouden kunnen worden. Tot woningen.

Je hoeft geen wethouder of raadslid te zijn om te kunnen bedenken dat de twee genoemde voordelen bij de winkels ook voor bedrijfsgebouwen gelden. Ook die bedrijfsstraten zijn nu ‘s avonds no-go gebieden omdat er bijna geen bewoners zijn. Natuurlijk zijn er delen waar soms lawaai is te horen van de bedrijven die er gevestigd zijn. En natuurlijk zijn er plaatsen waar vrachtwagens geparkeerd staan en dan soms weinig plek voor personenauto’s overlaten.

Minder rechten
Maar er is nog wel woonruimte. Zeker voor starters en anderen die al jarenlang proberen een eigen woning te vinden. Die daar snel tijdelijk geholpen zijn. En natuurlijk, je zult hier ook afspraken moeten maken met huurders dat zij iets minder rechten accepteren dan reguliere huurders. Die bijvoorbeeld minder recht van spreken hebben als het gaat klagen over lawaaierige bedrijfsburen.
En je kunt ook in alle redelijkheid afspraken maken hoe lang de huurder daar maximaal mag blijven wonen. En dat daar aanwezige ondernemingen wel milieuruimte moeten kunnen blijven behouden.

Geen zorgen, dat gaat niet gebeuren. Het gemeentebestuur stelt rigide vast ‘dat een duidelijke scheiding tussen wonen en werken nodig is om zowel een goed woon- en leefklimaat als voldoende ruimte voor ondernemers te waarborgen.’ En dat daarom het Westlandse college niet bereid is extra woonruimte op bedrijventerreinen mogelijk te maken of zelfs een inventarisatie daarnaar uit te voeren.

O ja, en dan vergeet ik nog het voordeel te melden dat ‘bewoonde’ bedrijfsterreinen niet meer zo onmogelijk angstig zijn. Waar nu vrijwel zeker dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen.

Rien van den Anker